Γνωστοί-Άγνωστοι

467

Μιλούσαν όλοι μαζί. Οι γυναικείες φωνές, λίγο πιο τσιριχτές, ξεχώριζαν, και όλες μαζί οι φοιτητικές αυτές φωνές μου θύμιζαν αναστατωμένο μελίσσι. Τους κοιτούσα, αλλά δεν τους έβλεπα. Στα μάτια μου είχα τις εικόνες μερικών κουκουλοφόρων με λοστούς μέσα από τις φωτιές και τους καπνούς. Προσπαθούσαν να καταστρέψουν τα πάντα μέσα και έξω από το Πανεπιστήμιο της Θεσσαλονίκης, με αποκορύφωμα το κάψιμο της Ελληνικής Σημαίας. Αυτές οι αποτρόπαιες πράξεις, αυτές οι τραγικές σκηνές όπου κάποιος νέος με μια μολότοφ στο χέρι και κάποιος άλλος με ένα λοστό, γεμάτοι μίσος, επιτίθενται, απειλούν και καταστρέφουν το ίδιο τους το μέλλον.

Η φωνή του παρουσιαστή στο δελτίο ειδήσεων που αναπαράγει αυτές τις φρικτές εικόνες αναφέρει πως το άσυλο για να αρθεί αυτόματα πρέπει να γίνει με ομόφωνη απόφαση της Επιτροπής Ασύλου, που είναι ο πρύτανης, ο εκπρόσωπος των φοιτητών και ο εκπρόσωπος του διδακτικού προσωπικού. Και προσθέτει με μια δόση ειρωνείας στη φωνή, λέγοντας μια μεγάλη αλήθεια: «Αυτό όμως στην ουσία δεν γίνεται ποτέ, αφού κανείς δεν θέλει να αναλάβει την ευθύνη για κάτι τέτοιο υπό το βάρος της κατακραυγής από συγκεκριμένους «αγωνιστικούς” κύκλους». Στη χώρα μας ο θεσμός της Δημοκρατίας είναι κατοχυρωμένος. Η ελεύθερη έκφραση των απόψεων, η πολυφωνία και η ελεύθερη διακίνηση ιδεών δεν απειλούνται από κανέναν. Γιατί, λοιπόν, ο θεσμός του πανεπιστημιακού ασύλου, αντί να πρεσβεύει την κατοχύρωση των δημοκρατικών θεσμών εντός των χώρων των ιδρυμάτων, να προστατεύει τελικά μεμονωμένα άτομα και παράνομες ομάδες που κλέβουν, διακινούν ναρκωτικά, βιάζουν, καίγουν και καταστρέφουν δημόσια περιουσία, με τεράστιες οικονομικές ζημιές, που καλούνται τελικά να τις πληρώσουν οι φορολογούμενοι πολίτες αυτής της χώρας;

Σηκώνομαι από τη θέση μου και μεμιάς σταματούν να μιλούν. Τους κοιτάζω στα μάτια και τους ρωτώ: «Πώς δέχεστε έτσι απλά αυτά τα γεγονότα και δεν λέτε τίποτα; Πώς επιτρέπετε να σας υποτιμούν και να σας προσβάλλουν και δεν κάνετε κάτι; Πώς ανέχεστε αυτούς που αψηφούν τους νόμους και εκμεταλλεύονται τη μνήμη αυτών που έχυσαν το αίμα τους για να μπορούμε εμείς σήμερα να είμαστε ελεύθεροι; Πού είναι ο σεβασμός και η ευγνωμοσύνη για αυτούς που αγωνίστηκαν για να απολαμβάνουμε τις αρχές και τις αξίες της Δημοκρατίας; Γιατί κρύβονται πίσω από τα κάγκελα του Πολυτεχνείου; Πάντως, όχι πια για να υποστηρίξουν υψηλά ιδανικά».